Erva ve Elif — Güzel Sözler Diyarı

SAYFA 1 / 24

Kalbin Çağrısı

Erva ile Elif, bahçede bisikletlerinin yanında oynuyordu.

Tam o sırada eski duvardaki kalp şekli altın bir ışıkla parlamaya başladı.

İki kardeş şaşkınlıkla kalbe baktı.

Kalbin içinden yumuşak fakat endişeli bir ses duyuldu:

“Güzel sözler kayboluyor… Bize yardım eder misiniz?”

Erva ile Elif henüz bilmiyordu; bu yardım çağrısı onları çok uzaktaki Sözler Şehri’ne götürecekti.

SAYFA 2 / 24

Işıklı Yol

Kalbin içinden yükselen altın ışık, bahçenin taş yolunda parlayan harflere dönüştü.

Harfler, uzaktaki ışıklı kapıya doğru ilerliyordu.

Erva sarı bisikletine, Elif de pembe bisikletine bindi.

Tam o anda uzaktan ince ve karanlık bir fısıltı duyuldu:

“Gitmeyin… Siz bunu başaramazsınız…”

Kızlar birbirlerine baktı.

Erva gülümsedi.

Elif:

“Hadi, birlikte gidelim.”

dedi.

Çünkü cesaret, korkunun hiç gelmemesi değil; korkuya rağmen doğru olduğunu düşündüğün adımı atabilmektir.

SAYFA 3 / 24

Sözler Şehri

Erva ile Elif ışıklı kapıdan geçince kendilerini büyük bir şehrin girişinde buldu.

Kapının üzerinde:

SÖZLER ŞEHRİ

yazıyordu.

Fakat şehirde bir tuhaflık vardı.

Tabelalardaki bazı harfler kaybolmuştu.

İnsanlar ne söyleyeceğini şaşırıyor, bazıları birbirine kaba davranıyordu.

Uzakta duran büyük şehir kalbi eskisi kadar güçlü parlamıyordu.

Kızlar anladı:

Burada kaybolan yalnızca harfler değildi.

İnsanları birbirine yaklaştıran güzel sözler de kayboluyordu.

SAYFA 4 / 24

Ekmek Kokusunun Peşinde

Erva ile Elif şehrin taş sokaklarında ilerledi.

Kalabalık yerlerde bisikletlerini yanlarında sürdüler, boş sokaklarda ise yavaşça pedal çevirdiler.

Bir süre sonra mis gibi ekmek kokusu duydular.

Koku onları küçük bir fırının önüne götürdü.

Fırının tabelasında bazı harfler eksikti.

Kapının önünde bir çocuk sabırsızca bekliyordu.

Kara Fısıltı çocuğun kulağına eğildi:

“Bekleme… Ne istiyorsan hemen al!”

Erva ile Elif ilk kayıp sözün burada saklandığını hissetti.

SAYFA 5 / 24

Kaba Sözün Altındaki Düşünce

Küçük çocuk fırıncı teyzeye dönerek bağırdı:

“Bana hemen ekmek ver!”

Fırıncı teyzenin yüzündeki gülümseme kayboldu.

Erva, çocuğun düşüncelerinin çevresinde karanlık bir cümle dolaştığını fark etti:

“Nazik konuşursam beni dinlemezler.”

Elif ise öfkenin altında sıkışmış ve korkmuş bir kalp gördü.

Kızlar hemen hüküm vermedi.

Çünkü bazen kaba bir sözü değiştirebilmenin ilk adımı, o sözün altında hangi düşüncenin bulunduğunu anlamaya çalışmaktır.

SAYFA 6 / 24

“Lütfen”in Dönüşü

Erva’nın Hakikat Işığı parladı.

Çocuğun zihnindeki cümle yavaşça değişti:

“Nazik olmak zayıflık değildir.”

Elif’in Şefkat Rüzgârı çocuğun sakinleşmesine yardım etti.

Çocuk derin bir nefes aldı.

Sonra fırıncı teyzeye döndü:

“Lütfen, bana bir ekmek verir misiniz?”

Fırıncı teyze gülümseyerek taze bir ekmek uzattı.

Kaybolan harfler birleşti:

LÜTFEN

SAYFA 7 / 24

Emeği Fark Etmek

Çocuk ekmeğini aldı.

Sonra fırıncı teyzenin gözlerine baktı:

“Emek verdiğiniz için teşekkür ederim.”

Fırıncı teyze gülümsedi:

“Rica ederim evladım.”

Erva ile Elif, çocuğun artık yalnızca ekmeği değil, ekmeğin arkasındaki emeği de fark ettiğini gördü.

O anda yeni bir güzel söz daha ışıldadı:

TEŞEKKÜR EDERİM

SAYFA 8 / 24

Cesaret Meydanı’na Doğru

Fırından ayrılan Erva ile Elif ışıklı harflerin peşinden devam etti.

Bisikletleriyle taş bir köprüden geçtiler.

Köprünün altındaki su altın ışıkları yansıtıyordu.

Uzaktan çocukların oyun sesleri geliyordu.

Fakat Kara Fısıltı yeniden belirdi:

“Oraya gitmeyin… Ya sizi de istemezlerse?”

Kızlar birbirlerine baktı.

Ve yollarına devam etti.

SAYFA 9 / 24

Kenarda Bekleyen Çocuk

Cesaret Meydanı’nda çocuklar neşeyle oyun oynuyordu.

Fakat meydanın bir köşesinde küçük bir çocuk tek başına duruyordu.

Oyun oynamak istiyor, ama bir türlü diğer çocukların yanına gidemiyordu.

Kara Fısıltı onun düşüncesine dolandı:

“Ya beni kabul etmezlerse?”

Erva çocuğun yanına yaklaştı:

“Sormadan onların cevabını bilemezsin.”

Elif de ekledi:

“İstersen ilk adımında yanında oluruz.”

SAYFA 10 / 24

İlk Adım

Çocuk hâlâ korkuyordu.

Aklından başka bir düşünce geçti:

“Ya benimle alay ederlerse?”

Erva:

“Denemeden sonucu bilemezsin.”

dedi.

Elif:

“Korksan da küçük bir adım atabilirsin.”

diye ekledi.

Çocuk derin bir nefes aldı.

Ve arkadaşlarının yanına doğru bir adım attı.

Sonra bir tane daha.

SAYFA 11 / 24

Mutluluğu Büyütmek

Çocuk arkadaşlarının yanına ulaştı.

Onlar da gülümseyerek onu oyuna çağırdı.

Top yeniden yuvarlandı.

Kahkahalar yükseldi.

Bir süre sonra çocuk, kenarda duran başka bir çocuğu gördü.

Ona seslendi:

“Sen de bizimle oynar mısın?”

Mutluluk yalnız kabul edilmekle değil, başkasına da yer açmakla büyüyordu.

SAYFA 12 / 24

Yüksek Seslerin Geldiği Sokak

Erva ile Elif meydandan ayrılırken yerde yeni altın harfler belirdi.

Harfler onları dar bir sokağa götürdü.

İleriden yüksek sesler geliyordu.

İki çocuk kırılmış bir oyuncak araba yüzünden tartışıyordu.

İkisi de aynı anda konuşuyor, hiçbiri diğerini duymuyordu.

Kara Fısıltı aralarında dolaştı:

“Dinleme! Yalnızca sen konuş!”

Kızlar burada kaybolan şeyin yalnızca bir kelime olmadığını anladı.

SAYFA 13 / 24

Birbirini Duymayan Arkadaşlar

Yerde oyuncak araba duruyordu.

Tekerleklerinden biri kırılmıştı.

İki çocuk da kendisini anlatmaya çalışıyordu.

Fakat sözleri birbirine ulaşmıyordu.

Sesleri yükseldikçe aralarındaki karanlık duman büyüyordu.

Erva onları izledi ve düşündü:

Çok konuşmak her zaman anlaşılmak değildir.

Bazen anlaşılmanın yolu, önce karşındakini duymaktan geçer.

SAYFA 14 / 24

Dinlemenin Işığı

Erva’nın Hakikat Işığı iki arkadaşın düşüncelerine dokundu.

İkisinin de içinde benzer bir korku vardı:

“Susarsam haksız çıkarım.”

Erva:

“Dinlemek yenilmek değildir.”

dedi.

Elif:

“Önce sakinleşelim, sonra sırayla konuşalım.”

diye ekledi.

Çocuklar sırayla konuşmaya başladı.

Biri anlatırken diğeri dinledi.

Sonra yer değiştirdiler.

O anda sokaktaki lambalar yeniden yandı.

Gökyüzünde bir kelime belirdi:

DİNLEMEK

SAYFA 15 / 24

Anlamak ve Özür Dilemek

İki arkadaş birbirini dinledikten sonra olanı daha iyi anladı.

Oyuncak istemeden kırılmıştı.

Öfkeyle söylenen sözler ise ikisini de üzmüştü.

Biri:

“Seni kırdım. Özür dilerim.”

dedi.

Diğeri:

“Ben de bağırdığım için özür dilerim.”

diye karşılık verdi.

Sonra kırılan arabayı birlikte tamir etmeye başladılar.

Kayıp söz geri döndü:

ÖZÜR DİLERİM

SAYFA 16 / 24

Kitap Şeklindeki Işıklar

Erva ile Elif tekrar yola çıktı.

Bu kez ışıklı harfler küçük kitap şekillerine dönüştü.

Işıklar onları büyük bir kütüphaneye götürüyordu.

Elif heyecanla:

“Kitaplar bizi çağırıyor!”

dedi.

Erva gülümsedi:

“Bakalım burada hangi söz kaybolmuş.”

SAYFA 17 / 24

Kapanan Kitap

Kütüphanede küçük bir çocuk açık bir kitabın başında oturuyordu.

Bir kelimeyi okuyamıyor ve giderek üzülüyordu.

Kara Fısıltı kulağına yaklaştı:

“Zaten başaramazsın.”

Çocuk kitabı kapatmak istedi.

Erva ile Elif yanına oturdu.

“Birlikte düşünelim.”

dediler.

SAYFA 18 / 24

Okumak ve Merak Etmek

Erva zor gelen kelimeyi daha küçük parçalara ayırdı:

O — KU — MAK

Çocuk yavaşça tekrar etti:

“O… ku… mak… Okumak!”

Sonra gözleri parladı:

“Peki bu kelime ne demek?”

Elif gülümsedi.

Çünkü çocuk artık yalnızca okumaya değil, merak etmeye başlamıştı.

Merak, öğrenmenin kapısını açan güçlü başlangıçlardan biridir.

SAYFA 19 / 24

Yeniden Zorlanmak: Bir Kez Daha Denemek

Çocuk kitabın bir sonraki sayfasını açtı.

Bu kez daha uzun bir paragraf vardı.

Yine zorlandı.

Kara Fısıltı hemen geri döndü:

“Yine olmadı. Hemen bırak.”

Erva ile Elif çocuğun yerine okumadı.

Sadece yanında kaldılar.

Erva:

“Zorlanmak, durman gerektiğini göstermez.”

dedi.

Çocuk bir kez daha denemeye karar verdi.

SAYFA 20 / 24

Sabır, Emek ve Umut

Çocuk derin bir nefes aldı.

Kelimeyi tekrar okudu.

Sonra bir kez daha.

Zamanla cümleleri daha rahat anlamaya başladı.

Öğretmeni ona gülümsedi:

“Çaban ne güzel. Devam et!”

Çocuk da sevindi:

“Başardım, çünkü vazgeçmedim.”

Erva:

“Küçük adımlar da ilerlemedir.”

dedi.

SAYFA 21 / 24

Kelime Tohumlarının Peşinde

Kütüphaneden çıkan ışıklar küçük tohumlara dönüştü.

Erva ile Elif tohumların peşinden ilerledi.

Sonunda geniş bir meydana ulaştılar.

Meydanın ortasında parlayan kelime tohumlarıyla dolu bir sepet vardı.

Bir çocuk sepeti kollarının arasına almış, kimseyi yaklaştırmıyordu.

Kara Fısıltı ona şöyle diyordu:

“Hepsini kendine sakla. Paylaşırsan sana hiçbir şey kalmaz.”

SAYFA 22 / 24

Doğruluk ve Paylaşmak

Erva sepetin üzerindeki soluk işareti fark etti.

İşaret Sözler Şehri’nin büyük kalbine aitti.

Çocuk da bunu gördü.

Bir süre düşündü.

Sonra sepeti meydana bıraktı:

“Doğruyu söyleyeceğim. Bu sepet hepimiz için.”

Arkadaşlarını çağırdı.

Tohumları birlikte paylaştılar ve toprağa ektiler.

Meydanın her yanında güzel sözler filizlendi.

Gökyüzünde iki değer parladı:

DOĞRULUK
PAYLAŞMAK

SAYFA 23 / 24

Şehrin Kalbi

Güzel sözlerin geri döndüğünü gören Kara Fısıltı son kez Şehrin Kalbi’ne saldırdı.

Karanlığı bütün meydanı kapladı:

“Kimse değişmez! Güzel sözler yine kaybolacak!”

Erva’nın Hakikat Işığı parladı.

Elif’in Şefkat Rüzgârı meydandan geçti.

Fakat Kara Fısıltı’yı asıl zayıflatan, şehir halkının kendi seçimiydi.

Herkes birlikte seslendi:

“Dinleyeceğiz!”
“Doğruyu söyleyeceğiz!”
“Vazgeçmeyeceğiz!”
“İyiliği paylaşacağız!”

O anda Şehrin Kalbi yeniden ışıkla doldu.

SAYFA 24 / 24

Eve Dönüş ve Erva’nın Doğum Günü

Erva ile Elif ışıklı yolu takip ederek bahçelerine döndü.

Kapıdan içeri girdiklerinde babaları, elinde doğum günü pastasıyla onları bekliyordu.

“Hoş geldiniz kızlarım!”

Sonra Erva’ya döndü:

“İyi ki doğdun Erva. Kalbin hep iyiliğe, sözlerin hep güzelliğe ışık olsun.”

Elif ablasının elini tuttu:

“İyi ki doğdun ablacağım!”

Duvardaki kalp son kez ışıldadı:

“Güzel sözler kalbe dokunur; güzel davranışlar dünyayı değiştirir.”

O gece iki kardeş şunu biliyordu:

İyilik, söylendiğinde başlar; yaşandığında çoğalır.